Σκέψου

Σκέψου

Ακροκεντρώοι με πράσινη πινελιά

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email

Ο Κουρτς στηλιτεύει την συμπεριφορά των μεταναστών στη Λέσβο, αρνείται να τους βοηθήσει και οι «συγκυβερνήτες» Πράσινοι της Αυστρίας τον σιγοντάρουν σιωπώντας…

Του Κώστα Αργυρού

Ο Σεμπάστιαν Κουρτς, καγκελάριος της Αυστρίας και αστραφτερό «μοντέλο» του σύγχρονου Χριστιανοδημοκράτη πολιτικού, δεν είναι τελικά τυχαία το πρότυπο κάθε φιλόδοξου ακροκεντρώου στην Ευρώπη. Μεταξύ των άλλων απέδειξε ότι διαθέτει και μαντικές ικανότητες. Είχε ήδη βγάλει πόρισμα για την φωτιά στη Μόρια, ακόμα και πριν από τον Χρυσοχοϊδη. Περιέγραψε καλύτερα και από τους δημοσιογράφους, που βρεθήκαμε στο δρόμο ανάμεσα στην Επάνω Σκάλα και την Παναγιούδα γιατί οι οπλισμένοι ΜΑΤ-ατζήδες έριξαν δακρυγόνα στα παιδάκια. Τους πέταξαν λέει πέτρες και απλά αμύνθηκαν. Οι μηχανισμοί της ακροκεντρώας προπαγάνδας δεν έχουν πατρίδα.

Ολα αυτά τα είπε ο «Μέτερνιχ του 21ου αιώνα» όχι μόνο για να δικαιολογήσει την υπέρμετρη βία των κατασταλτικών δυνάμεων απέναντι σε ανήμπορους και βασανισμένους ανθρώπους, αλλά κυρίως για να εξηγήσει γιατί η δική του κυβέρνηση δεν πρόκειται να πάρει ούτε έναν πρόσφυγα από τη Μόρια. Δεν θέλει να δημιουργήσει ένα φαινόμενο που θα λειτουργήσει σαν το «απορροφητήρα» και θα αρχίσει να τραβάει και άλλους επίδοξους μετανάστες προς την Ευρώπη.

Η στάση του Κουρτς είναι μεν αναμενόμενη. Είναι όμως άξια προσοχής, γιατί λειτουργεί ως πρότυπο για μια σειρά από «ιδεολογικά αδέρφια», που δεν χρειάζεται πλέον να κρύβονται πίσω από τον Ορμπαν. Υπάρχει ένα πιο νέο και εξελιγμένο μοντέλο πολιτικού, που μπορεί να λειτουργήσει ως το φωτεινό αστέρι για να προσανατολίζονται οι αμήχανοι «Χριστιανοί και Δημοκράτες», που για να καθησυχάσουν το όποιο κομμάτι συνείδησης μπορεί να τους έχει απομείνει έχουν ανάγκη από την εικόνα του απειλητικού αλλόθρησκου που παραμονεύει να αλώσει τον πολιτισμό τους.

Η πράσινη ουρά

Η ακροκεντρώα αφήγηση όμως έχει αποκτήσει πιά και την πράσινη πινελιά της. Στην Αυστρία μαζί με το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα του Κουρτς συγκυβερνούν και οι «Πράσινοι». Τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία. Το κόμμα που υποτίθεται ότι ακόμα έχει σαν σημαία του την οικολογία, υποτίθεται (δεύτερη φορά) ότι ήταν και το κόμμα με τις πιο «ανθρώπινες» θέσεις σε σχέση με το μεταναστευτικό. Κατάφερε δηλαδή να αξιοποιήσει πολιτικά και το προσφυγικό, δίνοντας μια γερή δόση καταπραϋντικού συνείδησης και σε εκείνους τους μεσοαστούς, που ενοχλούνται να βλέπουν εικόνες παιδιών να κοιμούνται μέσα στις λάσπες. Μια άλλη εκδοχή του εμβολίου συνείδησης για εκείνα τα στρώματα της κοινωνίας, που έχουν ενοχές για τον καταναλωτισμό τους και τις καθησυχάζουν αγοράζοντας βιολογικά προϊόντα, εξωτικά βότανα και οικολογικά ποδήλατα που μπορεί να κοστίζουν όσο ο ετήσιος μισθός ενός ανειδίκευτου εργάτη. Ή όσο τα λεφτά που θα βγάλει σε όλη του τη ζωή ο ανήλικος εργάτης σε κάποια χώρα της Ασίας, που δουλεύει για να κατασκευάσει ένα από τα οικολογικά πιστοποιημένα εξαρτήματα του ίδιου ποδηλάτου.

Οι Πράσινοι της Αυστρίας δεν ήταν ποτέ ριζοσπάστες. Δεν ήταν ποτέ αριστερά. Είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, που απευθυνόταν κυρίως σε «τακτοποιημένα» μεσοαστικά στρώματα, που έχουν ανάγκη να κουβαλούν μαζί με την πάνινη τσάντα πολλαπλών χρήσεων και την ταυτότητα του «πολιτικά πολιτισμένου». Αλλά το να φτάσουν να μετατραπούν σε «πράσινο άλλοθι» ενός σκληρά νεοφιλελεύθερου καγκελάριου, που πριν από αυτούς είχε συνεργαστεί με την ακροδεξιά, παραχωρώντας της μάλιστα τότε τα αποκλειστικά δικαιώματα υπουργικής διαχείρισης των τομέων ασφάλειας και δικαιοσύνης είναι σίγουρα μια τομή. Το να καταπιούν αμάσητες τις δηλώσεις Κουρτς και να ψηφίσουν μαζί του στη Βουλή το «όχι κι άλλους πρόσφυγες» είναι κάτι πολύ πιο βαθύ από έναν απλό πολιτικό νεωτερισμό.

Θα υπάρξουν σίγουρα κάποιοι ρομαντικοί, που μπορεί να αποστασιοποιηθούν τώρα από το «κόμμα της οικολογίας». Κάποιοι που έτσι κι αλλιώς ήξεραν ότι η αόριστη «οικολογο-λογία» χωρίς πολιτικό υπόβαθρο, χωρίς δηλαδή αναφορά στις κοινωνικές και οικονομικές αιτίες που προκαλούν την κλιματική κρίση δεν είναι παρά λόγια του αέρα. Και είχαν ήδη διαφωνήσει με αυτή την «συγκυβέρνηση».

Ομως επειδή η περίπτωση Κουρτς αποτελεί πυξίδα για άλλες χώρες στην Ευρώπη, ένα κατ’αρχήν χοντροκομμένο πείραμα ανακατέματος του ακραίου νεοφιλελευθερισμού με την άλλοτε κινηματική πράσινη θεώρηση του κόσμου έχει ενδιαφέρον να δούμε που θα οδηγήσει αυτό το μείγμα. Και αν τους επόμενους μήνες μπορεί να δούμε και άλλες πιο εκλεπτυσμένες εκδοχές του και σε άλλες μεγαλύτερες χώρες.

ΥΓ. Ευτυχώς η βοήθεια που θα στείλει η κυβέρνηση της Βιέννης στη Λέσβο, θα είναι «κλιματικά ουδέτερη».

Δείτε επίσης :

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email