Σκέψου

Σκέψου

Έτος βίαιης απορρύθμισης της εργασίας το 2021;

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email

Το 2020, θα μείνει στην ιστορία, σαν την χρονιά, που άλλαξε τον κόσμο. Ανεπηρέαστο, δεν θα μπορούσε να μείνει και το εργατικό δίκαιο, που υπέστη μια «εκτεταμένη απορρύθμιση». Δεκάδες διατάξεις, συνέτειναν στην δημιουργία, του νέου εργαζόμενου, της Covid-19 εποχής.

Του Διονύση Τεμπονέρα

Είναι ο εργαζόμενος, που αναγκάζεται να δουλεύει περισσότερο, να αμείβεται λιγότερο και δυστυχώς, όχι σε συνθήκες υγειονομικής ασφάλειας. Η ασφάλεια και υγιεινή στην εργασία, υποβαθμίστηκε όσο ποτέ άλλοτε και αυτό συνέβη με την Πολιτεία, «συνεργό». Τα παραδείγματα είναι πολλά και ξεκινούν, από την μετάβαση από και προς την εργασία, για εκατομμύρια εργαζομένους που στοιβάχτηκαν στα ΜΜΜ, αλλά και στους χώρους δουλείας όπου τα μέτρα προστασίας ελάχιστα τηρήθηκαν. Αυτή η νέα πραγματικότητα φαίνεται ότι, θα μας ακολουθήσει και το 2021 καθώς η κυβέρνηση, εκμεταλλεύεται την πανδημία για να προκαλέσει δομικές μεταβολές στην εργατική νομοθεσία.

Ήδη ο αρμόδιος Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, κ.Βρούτσης, έχει εξαγγείλει τις βασικές πτυχές του νέου εργασιακού νόμου, που θα έρθει προς ψήφιση στη βουλή, τους πρώτους μήνες του νέου έτους.

Οι βασικές ρυθμίσεις νέου νόμου θα στοχεύουν στην υποτίμηση της εργασίας, στην υποβάθμιση της συνδικαλιστικής προστασίας και του δικαιώματος της απεργίας, στην μείωση του κόστους των υπερωριών για τις επιχειρήσεις, στην απελευθέρωση των απολύσεων και στην ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης.

Η πανδημία, δυστυχώς, προκάλεσε ένα ισχυρό «σοκ» στον κόσμο της εργασίας, που μοιάζει αποσβολωμένος και αμέτοχος παρακολουθεί τις εξελίξεις. Η κοινωνία εγκλωβισμένη μεταξύ φτώχειας και υγειονομικής κρίσης, φαίνεται να «εκπαιδεύεται» και να συνηθίζει, την εκτεταμένη απορρύθμιση της εργασίας σε τέτοιο βαθμό, που άμεσα δημιουργείται το έδαφος για ακόμα πιο αντιδραστικές αλλαγές.

Η επίθεση από πλευράς της κυβέρνησης, αναπτύσσεται σε δύο μέτωπα(εργασία – ασφάλιση) και συμπυκνώνεται ευδιάκριτα στην περίφημη έκθεση «Πισσαρίδη». Η τελευταία αποτελεί ένα βαθιά ιδεολογικό, πολιτικό εγχειρίδιο νεοφιλελεύθερης εμπνεύσεως, που στηρίζεται στην εσωτερική υποτίμηση και στην υποβάθμιση του κοινωνικού κράτους.

Στα εργασιακά η κυβέρνηση:

1.Θα επιχειρήσει τη μείωση του κόστους των υπερωριών. Ο νέος εργαζόμενος στην εποχή μετά την Covid-19 θα δουλεύει περισσότερο και θα αμείβεται λιγότερο.

2.Σχεδιάζει την διευκόλυνση των απολύσεων για τις μεγάλες επιχειρήσεις.

3.Θα νομοθετήσει τον καθορισμό του κατώτατου μισθού, ύστερα από δεσμευτική πρόταση ειδικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων.

4.Θα προχωρήσει στον ολικό επανασχεδιασμό του επιδόματος ανεργίας και στην ενοποίηση όλων των προνοιακών επιδομάτων σε ένα.

5.Θα υποβαθμίσει την προστασία των συνδικαλιστικών στελεχών από απολύσεις και θα καταργήσει τις συνδικαλιστικές άδειες.

6.Θα προωθήσει το ψηφιακό ωράριο και την ψηφιακή κάρτα εργασίας.

7.Θα απαγορεύσει de facto το δικαίωμα απεργίας στις πρώην ΔΕΚΟ.

8.Θα αφαιρέσει τις συλλογικές διαφορές από την αρμοδιότητα του ΣΕΠΕ.

9.Θα επιτρέψει την εργασία κατά την κυριακάτικη αργία.

10.Θα ανασχεδιάσει τα προγράμματα κατάρτισης και τη λειτουργία τους ώστε οι άνεργοι να καταστούν πιο «φιλικοί» στις επιχειρήσεις.

Αλλά και στην κοινωνική ασφάλιση προκαλούνται δομικές αλλαγές. Η κυβέρνηση σχεδιάζει:

1.Την μετάβαση από το αναδιανεμητικό, στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα στην επικουρική ασφάλιση, δια της ιδιωτικοποίησης του.

2.Την κατάργηση της συνταξιοδότησης, πριν το 62ο έτος της  ηλικίας σε 200.000 υποψηφίους συνταξιούχους.

3.Την μείωση του ανώτατου ορίου εισοδήματος (πλαφόν ασφαλιστέων αποδοχών) επί του οποίου επιβάλλονται αναλογικές ασφαλιστικές εισφορές για τους μισθωτούς εργαζόμενους.

4.Την αντικατάσταση της ποσοστιαίας εισφοράς υγείας των μισθωτών, με ένα σταθερό ποσό ή ένα σύστημα λίγων κλάσεων, όπως ισχύει και με τους αυτοαπασχολούμενους. Εναλλακτικά, προτείνεται η  διατήρηση του ισχύοντος καθεστώτος αναλογικών εισφορών, αλλά με ακόμα χαμηλότερο πλαφόν ασφαλιστέων αποδοχών υγείας.

5.Την αναπροσαρμογή των κανόνων υπολογισμού της ανταποδοτικής σύνταξης με τρόπο που να είναι αναλογιστικά και ουσιαστικά, περισσότερο ανταποδοτική και συνδεδεμένη με την ηλικία συνταξιοδότησης.

6.Την αλλαγή των κανόνων αναγνώρισης πλασματικών χρόνων ασφάλισης.

Οι ανωτέρω αλλαγές από μόνες τους αρκούν, για να ξηλώσουν τις περισσότερες από τις εργατικές κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα. Δημιουργούν μια αποκοινωνικοποίηση στην εργασία, παραδίδοντας τον εργαζόμενο βορρά στις διαθέσεις του εργοδότη. Την ώρα που διεθνώς αναγνωρίζεται, ακόμα και από φιλελεύθερες κυβερνήσεις, η ανάγκη για μεγαλύτερο κρατικό προστατευτισμό  και ενδυνάμωση του κοινωνικού κράτους, η ελληνική κυβέρνηση κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση, παραδίδοντας μαθήματα ακραίου νεοφιλελευθερισμού, στη χειρότερη χρονικά συγκυρία.

Η κυβέρνηση όμως αγνοεί ένα θεμελιώδη κανόνα του εργατικού δικαίου. Είναι η αναπαραγωγική του συστήματος λειτουργία, του εργατικού δικαίου, όπως διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Το εργατικό δίκαιο, δεν είναι ένα επαναστατικό δίκαιο, που στοχεύει ανατροπή του κοινωνικού συστήματος. Στοχεύει στην διατήρηση, αντίθετα, του υπάρχοντος καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, προσπαθώντας να αμβλύνει  τις αντιθέσεις κεφαλαίου και εργασίας, ώστε να τις οδηγήσει σε «κάποια» ισορροπία. Η κατάργηση αυτής της ισορροπίας εις όφελος του κεφαλαίου, θα οδηγήσει μοιραία σε κοινωνική έκρηξη και σε ανατροπές. Και με δεδομένη την πολιτική, οικονομική και ιδεολογική κόπωση της  ελληνικής κοινωνίας, αυτές οι ανατροπές ίσως είναι η μόνη ελπίδα για μια αντίστροφη πορεία και στο εργατικό δίκαιο.

Μπορεί λοιπόν, το 2021 να βαδίζει μοιραία, προς μια βίαιη απορρύθμιση, αλλά οι «από κάτω» μπορεί να έχουν διαφορετική άποψη.

Θα δούμε…

*Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι δικηγόρος – εργατολόγος

Δείτε επίσης :

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email