Σκέψου

Σκέψου

H  Έριν Μπρόκοβιτς είναι πάλι εδώ

Έριν Μπρόκοβιτς

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email

Η ακτιβίστρια που… χάρισε ένα Οσκαρ στη Τζούλια Ρόμπερτς στο καινούριο της βιβλίο εξηγεί γιατί κάθε μεγάλη περιβαλλοντική αλλαγή θα πρέπει να ξεκινήσει από τις τοπικές κοινωνίες.

Του Κώστα Αργυρού

Οι κάπως μεγαλύτεροι θα τη θυμάστε σίγουρα από την ομώνυμη ταινία του 2000, όπου το ρόλο της ενσάρκωσε η Τζούλια Ρόμπερτς, κερδίζοντας μάλιστα και το Οσκαρ. Η Εριν Μπρόκοβιτς η νεαρή νομική βοηθός, που κατόρθωσε να νικήσει μια εταιρία κολοσσό της ενέργειας, οδηγώντας την to 1996 σε διακανονισμό  333 εκατομμυρίων δολαρίων, ως αποζημίωση για την μόλυνση από το  εξαιρετικά τοξικό χημικό εξασθενές χρώμιο στο νερό του Χίνκλεϋ της Καλιφόρνια.

Σήμερα η Μπρόκοβιτς είναι πλέον 60 ετών και συνεχίζει να ασχολείται αποκλειστικά με ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος, με επίκεντρο πάντα το νερό, αφού όπως λέει τα πράγματα αντί να βελτιωθούν έχουν επιδεινωθεί. Κανείς δεν παρακολουθεί τις εκροές χημικών ρύπων, οι κυβερνητικές υπηρεσίες που έπρεπε να ελέγχουν τη ρύπανση έχουν χάσει εξουσία και  χρηματοδότηση,  οι περιβαλλοντικοί νόμοι που θεσπίστηκαν τη δεκαετία του 1970 δεν ανταποκρίνονται πλέον στην εποχή. Επιπλέον, η κλιματική αλλαγή επιδεινώνει την κατάσταση και στα θέματα, που αφορούν την ποιότητα του νερού.

Την αναζητούν άνθρωποι από διάφορα μέρη  για να της μεταφέρουν τις προσωπικές τους εμπειρίες και να ζητήσουν συμβουλές ή βοήθεια: για το νερό που βγαίνει από τη βρύση ζεστό και καφετί, για μια ομάδα φίλων που εμφάνισε μαζικά καρκίνο, για παιδιά που δεν είχαν ποτέ καθαρό πόσιμο νερό, αφού η πηγή της πόλης τους ήταν τοξική. Τέτοιες ιστορίες αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του νέου της βιβλίου, «ο Σούπερμαν δεν θα έρθει. Η εθνική κρίση του νερού και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι πολίτες για αυτό» (Superman’s Not Coming: Our National Water Crisis and What We the People Can Do About It).

Πολιτικοί υπηρέτες των λόμπις
Ζούμε σε μια υπερτοξική εποχή και κανείς, λέει ο Μπρόκοβιτς, δεν εξετάζει συστηματικά τη μεγάλη εικόνα της ρύπανσης των υδάτων. Οι υποδομές καταρρέουν και δεν χρηματοδοτούνται, το πολιτικό σύστημα ευνοεί τους εκπροσώπους διαφόρων επιχειρηματικών λόμπις και η αμερικανική βιομηχανία έχει βρει τρόπους να της «συγχωρούνται» όλα, όταν αποδεδειγμένα προκαλεί ρύπανση. Αλλά προειδοποιεί ότι δε μπορούν όλοι να περιμένουν μια Μπρόκοβιτς να έρθει για να αναδείξει το πρόβλημα. Οι πολίτες οφείλουν να κινητοοποιηθούν να οργανωθούν και να χρησιμοποιήσουν τους μοχλούς πίεσης που διαθέτουν για να διεκδικήσουν καθαρό πόσιμο νερό.

Η Μπρόκοβιτς λέει ότι θέλει με το βιβλίο να δείξει στους ανθρώπους τη σημασία μιας δραστήριας και «καθαρής»  τοπικής αυτοδιοίκησης, την οποία θεωρεί ως τον πιο αποτελεσματικό τρόπο αντιμετώπισης ενός συστημικού προβλήματος που επεκτείνεται σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Οπως λέει δεν της αρέσει και της ίδιας να εξηγεί ότι δεν είναι υπεράνθρωπος για να λύσει όλα τα προβλήματα και ότι οι ίδιοι οι πολίτες οφείλουν να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους ξεκινώντας από τα κάτω, γιατί καμιά κυβέρνηση δεν πρόκειται να τους σώσει.

Σε μια περίοδο που η δημόσια υγεία, αλλά και η κοινωνική δικαιοσύνη βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, οι απόψεις της σχετικά με τη λογοδοσία και την ανάγκη πολιτικής αλλαγής γίνονται ιδιαίτερα επίκαιρες. Μεγάλο μέρος του «Superman’s Not Coming» είναι ζοφερό, επειδή η ρύπανση των υδάτων είναι θανατηφόρα, ύπουλη και διαδεδομένη σε ευάλωτες περιοχές, οι οποίες μάλιστα εξακολουθούν να έχουν και επιπρόσθετους παράγοντες απειλής της δημόσιας υγείας , όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση και η έλλειψη υγιεινών επιλογών διατροφής. Αλλά η Μπρόκοβιτς επιμένει ότι είναι ότι είναι δυνατόν να τα αλλάξουμε όλα αυτά. Περιγράφει περιπτώσεις όπου οργανωμένα μέλη μιας κοινότητας – συχνά μητέρες που ανησυχούν για τα άρρωστα παιδιά τους – έχουν υποκινήσει την αλλαγή. Στο Χάνιμπαλ του Μισούρι, μια ομάδα ντόπιων γυναικών αγωνίστηκε για να απομακρύνει τις χλωραμίνες (φτηνά απολυμαντικά που συνδέονται με εξανθήματα, αναπνευστικά προβλήματα και καρκίνο) από το πόσιμο νερό της πόλης, μετέχοντας στο δημοτικό συμβούλιο. Οι κάτοικοι μιας μικρής κωμόπολης στο Κάνσας, ενώθηκαν για να αποτρέψουν την κατασκευή μιας μονάδας επεξεργασίας κοτόπουλου, η οποία θα έριχνε τα απόβλητα στο νερό τους.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, όπως στις υπόλοιπες ιστορίες που περιγράφει, εάν οι ντόπιοι δεν είχαν ασκήσει πιέσεις, οι ρύποι θα είχαν εξαπλωθεί στα ποτάμια και τους σωλήνες νερού, έως ότου θα ήταν πολύ αργά. «Η επιστήμη λέει ότι μπορούμε να μειώσουμε τις χημικές ουσίες, αλλά πρέπει να αλλάξουμε την ανθρώπινη συμπεριφορά», λέει η Μπρόκοβιτς. «Νομίζω ότι, ως κοινωνία, έχουμε αποκοιμηθεί και ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε». Αυτό που έχει σημασία είναι η πρόληψη. Δεν γίνεται να επιτρέπουμε να μολύνεται το νερό με τα χημικά και μετά να προσπαθούμε να σταματήσουμε τη μόλυνση.
«Αυτό είναι οπισθοδρομικό. Βασιζόμαστε σε  παλαιές πολιτικές και ιδέες, που έχουμε εφαρμόσει πριν από χρόνια.» Πρέπει να απαλλαγούμε από αυτές δραστηριοποιούμενοι όλοι από τη γειτονιά μας, την κοινότητά μας, την πόλη μας.

Δείτε επίσης :

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email