Σκέψου

Σκέψου

Μήπως η ελευθερία της έκφρασης είναι το πρόσχημα;

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email

Έχω αφιερώσει μείζον τμήμα των δημοσίων παρεμβάσεών μου και του ακαδημαϊκού μου έργου στην τεκμηρίωση του αγώνα εναντίον της λογοκρισίας. Αυτό ελπίζω να μου επιτρέπει να μπορώ να εκφραστώ με κάποιο στοιχειώδες τεκμήριο υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης, την οποία θεωρώ πυλώνα της ελευθερίας όλων μας. Αυτό όμως συνάμα μου επιτρέπει να διαφοροποιώ τα επίδικα σε κάθε πολιτική συγκυρία.

Του Δημήτρη Χριστόπουλου

Σε μια συγκυρία λοιπόν όπου ένα γενικευμένο δικαίωμα μη προσβολής έχει κατακάτσει σαν νέφος στις δημοκρατίες μας, πραγματικά με βάζει σε σκέψεις η επίκληση της ελευθερίας της έκφρασης μόνο εναντίον μιας θρησκευτικής ομάδας. Νιώθω σαν να ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι μπορούν να αξιώνουν να μην προσβάλλονται με εξαίρεση τους μουσουλμάνους διότι εκεί ορθώνεται η ελευθερία της έκφρασης.

Κάτι δεν πάει καλά εδώ λοιπόν. Καθόλου καλά μάλιστα. Το επίδικο εδώ δεν είναι η ελευθερία της έκφρασης αλλά κάτι άλλο που σχετίζεται με το μείζον θέμα της σύγχυσης μεταξύ της τζιχάντ και του Ισλαμ και την γενικευμένη ισλαμοφοβία που αυτή που προκαλεί. Βλέπω ανθρώπους που καλοπροαίρετα αλλά αφελώς στηρίζουν τις πολιτικά ανόητες επιλογές της Γαλλικής Κυβέρνησης, βλέπω άλλους να νιώθουν δικαιωμένοι διότι ευθύς εξαρχής θεωρούσαν πως το Ισλαμ δεν έχει θέση στις κοινωνίες της Δύσης και βλέπω και άλλους να στέκονται αμήχανοι ενώπιον της βαρβαρότητας του τζιχαντισμού από τη μία, και του ηγεμονικού ρατσισμού που στιγματιζει όλους τους μουσουλμάνους.

Ξέρω πως η συζήτηση αυτή είναι πολύ πολύ δύσκολη και πως δημιουργεί νέα μέτωπα και αντιπαραθέσεις πλην όμως δεν πρέπει να μας παρασύρουν τα φαινόμενα. Τα πιο σημαντικά είναι αυτά που δε λέγονται. Πάντα. Κι αυτό που δεν λέγεται σήμερα είναι ότι η ελευθερία της έκφρασης δεν είναι η αιτία αυτής της διαμάχης αλλά το πρόσχημά της. Ας το σκεφτούμε αυτό.

Τέλος, το ότι είμαστε υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης μας επιτρέπει να διακρίνουμε το χιούμορ ενός Σεφερλή – ή του όποιου σεξιστή, ομοφοβικού, ρατσιστή κλπ. από το καταλυτικό φίνο χιούμορ που χλευάζει θρησκείες και ιερές ιδεολογίες, χωρις να στοχεύει μόνο σε μία.

Τέλος, άλλο πράγμα να κάνω μάθημα στο Πάντειο με αντικείμενο τη βλασφημία που διώκεται στο Πακιστάν πχ, δείχνοντας τα δανέζικα σκίτσα του Μωάμεθ, κι άλλο να αναρτώ φάτσα κάρτα αυτά τα σκίτσα ως γιγαντοαφίσες σε περιοχές που ζούνε Μουσουλμάνοι. Όπως, είναι άλλο πράγμα ο Μίμης Ανδρουλάκης να περιγράφει σε ένα βιβλίο του, το Μν, ερωτοτροπίες της Μαρίας Μαγδαληνής με το Χριστό κι άλλο για να διαφημιστεί το βιβλίο αυτό να κάνει αφίσα τις ερωτοτροπίες αυτές μπροστά στον Άγιο Διονύσιο Αθηνών. Το τι λέμε και το τι όχι εξαρτάται πρωτίστως από το πλαισιο που το λέμε και δευτερεύοντως από το περιεχόμενο. Απλό δεν είναι;

Στη φωτογραφία το εξώφυλλο του βιβλίου που επιμελήθηκα μετά τη σφαγή στο Charlie Hebdo το 2015 με μερικά πολύ ενδιαφέροντα κείμενα (τα οποία δεν συμφωνούν όλα μεταξύ τους) που επιχειρούν να απαντήσουν στο ερώτημα του τίτλου.

Με απλά λόγια λοιπόν, άλλο ένα εξώφυλλο σαν το δικό μου κι άλλο μια γιγαντοαφίσα στο Μονπελιέ. Δεν θέλει πολύ προσπάθεια να το αντιληφθούμε.

Δείτε επίσης :

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email