Σκέψου

Σκέψου

Οι διαδηλώσεις, η κυβέρνηση και η μακρινή βολή

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email

Το πρόσφατο νομοθέτημα της κυβέρνησης για τις διαδηλώσεις είναι αντάξιο της κατασταλτικής μανίας που διέπει την Δεξιά από γεννησιμιού της. Παράλληλα, συνιστά ακόμη μια απόδειξη  ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου διαμορφώνεται και παγιοποιείται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας.

Γράφει ο Βαγγέλης Μαρινάκης

Οι βασικές προβλέψεις του νομοσχεδίου (απαραίτητη ενημέρωση των αστυνομικών αρχών, διάλυση μη γνωστοποιημένης κινητοποίησης, περιορισμός σε συγκεκριμένο χώρο) δεν είναι κάτι καινούργιο. Αποτελούν την εφαρμογή σχεδίων κάθε δεξιάς κυβέρνησης εδώ και δεκαετίες, σχεδίων που μέχρι πριν λίγα χρόνια θα συναντούσαν μαζική αντίσταση και θα ακυρώνονταν λίγες ώρες αφότου έχουν ξεστομιστεί. Έννοια φυσικά του νομοθέτη δεν είναι να προστατευθούν τα καταστήματα του κέντρου από φθορές που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων(τις οποίες ζημιές φυσικά ποτέ κανείς δεν μπήκε στον κόπο να καταγράψει ή αποτιμήσει).

Αυτό που θέλουν είναι να συντρίψουν κάθε αντίσταση στα μέτρα λιτότητας που έρχονται και την εργασιακή βαρβαρότητα που είναι ήδη γεγονός. Σε οποιαδήποτε περίπτωση προβοκάτσιας (ναι, γίνονται και τέτοιες) θα καλείται ο αιτούμενος φορέας, κόμμα ή αγωνιστής να πληρώνει τον λογαριασμό κάποιου για τον οποίο δεν φέρει την ευθύνη. Και αν οι διαδηλωτές είναι λίγοι θα «πιάνουν» την πλατεία όπως μας είχε πεί πέρυσι ο Δήμαρχος Αθηνών σαν γραφικούς παραθεριστές που περιμένουν το τρόλει που τους γυρίζει στην πόλη. Το νομοσχέδιο όμως εκτός από την στοχοποίηση και την διακωμώδηση έχει στόχο να διασπάσει τις όποιες μετωπικές παρεμβάσεις, μετατρέποντας την πλευρά της Αναρχίας που σέβεται το κίνημα και τις δημοκρατικές διαδικασίες σε μπαμπούλα και μετατοπίζοντας την επαναστατική Αριστερά σε «υπεύθυνη» στάση. Και τέλος, να ικανοποιήσει τα βίτσια κάθε δεξιού και ακροδεξιού νοικοκυραίου (ο καταστηματάρχης δεν είναι tabula rasa, εκφράζει και παράγει κι αυτός πολιτική) που βλέπει ως απειλή οποιαδήποτε διεκδίκηση δεν τον αφορά. Bonus και οι όποιες «ψηλές» πέσουν από όργανα της τάξης που αναλαμβάνουν και ρόλο…  εγγυητή των διαδηλώσεων.

Με ένα σμπάρο τρία τρυγόνια. Και αυτή τη φορά δεν υπάρχει χώρος για χατίρια και υποχωρήσεις σε Πολυζωγόπουλους όπως το 2001 ή στο ΠΑΜΕ. Αυτή τη φορά η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να «τελειώσειτη δουλειά» και δεν υπολογίζει μερικές χιλιάδες διαμαρτυρομένων. Πάει για τη «μακρινή βολή», αυτή της αναδιάταξης του πολιτικοκοινωνικού σκηνικού, εδώ και τώρα, με ζεστή και τη δημοσκοπική δημοφιλία της, και δεν σκοπεύει να χαριστεί σε όσους βρεθούν μπροστά της.

Είναι λοιπόν επιτακτικό να μαζευτούν όσες δυνάμεις μπορούν και δίχως αστερίσκους, ώστε να μην περάσει αυτό το νομοθετικό έκτρωμα. Είναι μια μάχη απέναντι σε μια κυβέρνηση που είναι αποφασισμένη ελέω κορονοϊού να τελειώνει με τις «εκκρεμότητες» της Μεταπολίτευσης, να φέρει το επίπεδο της ταξικής πάλης σε έτος 1980, και να εδραιώσει μια ιδεολογική ηγεμονία που θα της επιτρέψει την μακρόχρονη κυριαρχία εκλογικά αλλά και σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Απέναντι σε αυτή την συντηρητική παλινόρθωση που οικοδομεί ένα μπλοκ εξουσίας στη βάση της φυλής, του μικρομεσαίου κανιβαλισμού, του «ιερού» παπαδαριού, του ατομικιστικού κατακερματισμού οφείλουμε να αντιδράσουμε, έστω και στην διαλυτική κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα πάσης φύσεως κινήματα σήμερα. Αλλιώς-και δεδομένης της ψόφιας αντιπολίτευσης που ασκείται-θα έχουμε ακόμη ένα καρφί στο φέρετρό μας, μετά το περιβαλλοντοκτόνο νομοσχέδιο και το αντίστοιχο εκπαιδευτικό, με τον δρόμο της νεοφιλελεύθερης αντεπανάστασης να βάζει τις βάσεις μιας μακρόχρονης επικράτησης.

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email