Σκέψου

Σκέψου

Το «πλεονέκτημα» της ακροδεξιάς

Το «πλεονέκτημα» της ακροδεξιάς

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email

Όσο το πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να λειτουργεί στη λογική των δύο μπλοκ, ευνοημένοι θα βγαίνουν πάντα οι «ένστολοι και στοιχισμένοι» εχθροί της πολυμορφίας. Αυτοί που καταργούν την ουσία της δημοκρατίας.

Σχόλιο του Κώστα Αργυρού

Το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία μας έδειξε κάτι, που φυσικά και δεν αποτελεί έκπληξη. Ότι δηλαδή εκτός από τον Μακρόν και τη Λεπέν υπάρχουν και άλλες πολιτικές δυνάμεις στη χώρα. Το πρόβλημα είναι ότι όταν ζυγώνουν οι προεδρικές εκλογές το δίλημμα περιορίζεται στο «ή ο ένας ή η άλλη» και οι προοδευτικές δυνάμεις μένουν χωρίς επιλογές. Πώς θα εκφραστούν άραγε όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι των πράσινων ή αριστερών δημάρχων, όταν πιθανότατα το 2022 θα βρεθούν πάλι αιχμάλωτοι του ίδιου εκβιασμού; Δεν είναι μόνο γαλλικό το πρόβλημα. Η λογική πολλών πολιτικών συστημάτων στηρίζεται ακριβώς στην προσπάθεια να περιορίζονται τελικά οι «πολλαπλές επιλογές» για τους πολίτες σε δύο, να αναγκάζεται δηλαδή στο τέλος ο καθένας να επιλέξει αυτό που αποτελεί το μικρότερο κακό.

Αυτό είναι αφενός εξαιρετικά αντιδημοκρατικό και ταυτόχρονα επικίνδυνο. Επειδή οδηγεί σε «ανταρσία» πολλούς ψηφοφόρους, οι οποίοι αποφασίζουν να μην ασχοληθούν καθόλου με το θέμα. Έτσι προκύπτουν τερατογενέσεις, όπως η προεδρία Τραμπ. Αλλά ακόμα και η παντοδυναμία κάποιων αυταρχικών ηγετών στην Ευρώπη, όπως για παράδειγμα της «δυναστείας Κατσίνσκι» στην Πολωνία βασίζεται στο γεγονός ότι αυτοί είναι σε θέση να κινητοποιήσουν ψηφοφόρους σε στιγμές, που η απαξίωση και η αποχή από τα πολιτικά θεσμοθετημένα συμβάντα γίνονται στην ουσία πλειοψηφικό ρεύμα. Το περίεργο είναι ότι αυτή η απαξίωση της δημοκρατίας, που μετατρέπεται σε απειλή για την ίδια δε φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα και πολλούς δημοκράτες. Ή αυτούς που θέλουν να θεωρούνται δημοκράτες. Δε μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό ένα τεράστιο κομμάτι των υποτίθεται ευνομούμενων και ευημερουσών δυτικού τύπου κοινωνιών να στερείται θεσμικής πολιτικής εκπροσώπησης.

Η θεωρία των δύο στρατοπέδων οδηγεί τελικά στην αποψίλωση της δημοκρατίας. Δυνάμεις, που ποντάρουν στον αυταρχισμό, στην «πειθαρχία» και στην ομοιομορφία είναι πολύ πιο εύκολο να παρατάξουν στρατούς κάτω από γκρίζες σημαίες. Τα συνθήματα είναι συνήθως απλά και απευθύνονται στο ένστικτο. Ανέξοδος πατριωτισμός, επίκληση ξένων απειλών, μια πλαστή «ισότητα» βασισμένη στη «ράτσα», θρησκολαγνεία, και μια κιτς κουλτούρα παράδοσης και επίπλαστης συνέχειας της φυλής, αναζήτηση ενός «ηγέτη» ή σωτήρα. Eνας στρατός που φοράει την ίδια στολή και στοιχίζεται γρήγορα όταν ακούει τα λιγοστά αλλά «οικεία» παραγγέλματα αποδεικνύεται πολύ συχνότερα νικηφόρος από ομάδες «ατάκτων», που πρέπει να διαλογιστούν και να αποφασίσουν για την κάθε επόμενη κίνηση. Ίσως γι αυτό και η Χριστιανοδημοκρατία ολοένα και συχνότερα ενδίδει στον πειρασμό να απλοποιεί τα πράγματα, υιοθετώντας την ίδια πρακτική του «εμείς, τα δικά μας παιδιά και οι άλλοι».

Έτσι λοιπόν τα συστήματα που ρητορικά επαινούν την «πολυμορφία» και την «ατομικότητα» στην ουσία προωθούν την κατάργηση οποιασδήποτε παρέκκλισης από το στενό πλαίσιο του δυαδισμού τους. Δημιουργούν παράλληλα ένα «περιθώριο», το οποίο προσπαθούν να κρατούν υπό έλεγχο μέσω της αδιαφορίας και της υποτίμησης. Η περιθωριοποίηση της διαφορετικότητας είναι λοιπόν η μεγάλη απειλή για αυτούς που πιστεύουν στη δημοκρατία. Η απαίτηση για πολιτικά συστήματα, που θα έχουν πραγματικά πολλαπλές επιλογές και θα οδηγούν σε συγκερασμούς και όχι σε ψευτοδιλήμματα το μεγάλο αίνιγμα προς λύση για όλες τις προοδευτικές δυνάμεις.

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email